سرزمین آرزوها

الهی یا الهی یا الهی

aarezoha — Mon, 30 Nov 2009 09:50:26 GMT

الهی، تو سرچشمه وجودی و سرآغازِ هستی، هرچه هست تویی وغیر تو هیچ. چگونه از دریای رحمت تو غافل مانم که سراپا نیازم و سراسر احتیاج! چگونه دست از دامنت بدارم که تهی دستی من جز به لطف و عطای تو لبریز از بی نیازی نمی شود.

آن که به سرچشمه لطف تو متصل شد، کی تشنه ماند و آن که لب از دعای تو فرو بست و دل به چشمه لطف تو نسپرد، کی به قطره ای زلال جان گرفت؟ آن که تو را بیشتر شناخت واز لطف و بخشش تو بیشتر خبر یافت، بیش از همه تو را خواند و لحظه ای دست از طلب تو برنداشت.

[آیا] می شود تو را با آن همه مهربانی، لطف، احسان و دانایی[ات] شناخت و دست از دامان تو برکشید و نام تو را صدا نزد؟! تنها مهر و کرم توست که کاسه نیاز چون منی را پر و حاجتم را برآورده می سازد؟

چه تهی است دستی که به سوی تو دراز نمی شود و چه عطشناک است لبی که نام تو را صدا نمی کند و به درگاهت روی طلب نمی ساید. کیست ناتوان تر از آن که دستش از دعا به پیشگاه تو کوتاه باشد؟

و کیست محروم تر از آن که از طلب نیاز به بارگاه تو ناتوان باشد؟ ای یاور درماندگان و ای منتهای آرزوی آرزومندان، راهمان نما که به سوی تو آییم ولیاقت مان ده تا فقط به حضور تو به دعا بنشینیم و بر سفره کرم تو مهمان شویم.

خداوند !

بر لب ِ گذار ِعمر ؛

میانه ی ازل تا ابد مانده بودم .

و هیچ آرامم نبود .

من و بی کسی و بی قراری ، گرم تماشای محنت روزگارمان بودیم ؛

و دل ، مشق ِ بیم و هراس می کرد بر دفتر نا امن دنیا .

ناگاه خداوند ...!

سینه ............. آهی کشید !

و در آستانه بارش چشم ها ، یاد و نامی از سرزمین زبان گذشت ؛

و بر کرانه ام نوری تابید ...

و شهر خاموش انسان روشنایی گرفت .

و نه نور در میانه ی ازل تا ابد ؛

که ازل و ابد و هست و نیست ، در میانه ی نور ، دیگر ناپیدا بود .

و حالا ، خداوند ...

نه اثر از بی کسی و نه از بی قراری ؛

و محنت و بیم و هراس ، کوچ از مرا آغاز کردند .

و آرام و قرار ، ساکنان ماندگار سرزمین من شدند ؛

و این یاد و این نور ، خداوند ...

چه می توانست باشد جز یاد یادگار و ماندگار تو ؟!

که این سان ، آرامبخش دل و جان و من و هستی و ازل و ابد بود و هست و خواهد بود .

آرامشی از جنس عشق خداوندی تو برای عاشقی از جنس من !

خداوند ...

نزدیک تر از ...

وقوف شعور برانگیز در مشعر الحرام

aarezoha — Thu, 26 Nov 2009 20:40:18 GMT

«فاذا افضتم من عرفات فاذكروا الله عند المشعر الحرام، هنگامى كه از عرفات كوچ كرديد خدا را در مشعرالحرام ياد كنيد»

دعاي عرفه حرز مجرب سرزمين عرفات است . كه گل سرسبد رازو نياز توست . دمي تا عيد باقي است و ساعاتي ديگر تا باريابي . درست است كه اذن دخول گرفته اي اما ترتيب حضور را ناگزير به رعايت و اطاعتي . و همين ترتيب معني بندگي مطلق مي دهد . تا به آزادي مطلق از غير خدا برسي . غريبانه ترين نجواها زمزمه شور انگيزي است كه تمناي پذيرش دارد . رواديد ورود گرفتن يك لحظه وقت ملاقات حتي در بارعام، مؤذن كه بانك اذان برداشته زمان بهره گيريت از عرفات به پايان رسيده خورشيد كه رنگ خون گرفت تارخ پنهان كند . روز كه به شب نزديك شد اندك اندك بايد به درك ديگري نائل شوي .

مژده اي كه تو را در سپاه ستيز با شيطان پذيرفته اند .

شبا هنگام است و تو در سپاه سپيدي بايد در تاريكي شب خويشتن را به جنگ افزار مسلح كني شب ، كه دشمن از عده و عُدهّ است . خبر نگيرد شب كه هوشياري و حكايت استتار و اختفا و قوانين جنگ را پذيرفته باشي .

شب كه در لحظه هاي فراغت از تسليح به راز و نياز بپردازي .

و شب كه هزار و يك رمز و راز و شور و حال دارد و شايد شب كه دشمن نقشه واراده ات است خبر نگيرد .

اينك گام به گام به شعوري فراتر از آنچه در خود مي ديدي با عزمي متكي به دركي پاك و سپيد براي رضاي دوست براي تقرب به او برا ي حرمت عشق و تكريم عاشقي و احياي دلدادگي براي اعتلاي نام بندگان پاك مهياي نبرد شوي شبا هنگام و مشعر و حضور در آخرين خاكريز و انتظاري عاشقانه با ذكر و نماز و نياز . غنودن در كمينگاهي كه مزدلفه است و مهياي ورود به فرمان فرمانده تا آوردگاه ، فرمانده خورشيد است و اين رزمايش دريا دريا عبادت است وقوف در مشعر و دوگانه صبح و به انتظار طلوع و بارش تيغه هاي نور يعني آتشباري دشمن و فرمان حمله .

سپاه نور به فرماندهي خورشيد براي نبرد با شيطان و نماد شيطان و به اميد پيروزي بر نفس اماره بر مي خروشد .

سنگباران شيطان و هرچه از اوست پرتاب دفعات پليديها از جسم به بيرون . آراسته كردن قفس تن . و آن را لايق روح كردن .

اثبات لياقت وقوف در منا براي آتش بازي هاي ديگر تا گريز شيطان تا نا اميدي شيطان تا مرگ شيطان و نخستين شليك ها بايد از جمره عقبه باشد . سپاه شيطان را دور زدن و عقبه آن را مقرّ فرماندهي را كانون وسوسه و فساد را كانون انانيت ها را بايد اول مورد هجوم قرار داد تا سرفرماندهي سقوط كند . خطوط مقدم كارشان تمام است . و چنين است تا نخستين روز را با پيروزي به خيمه ها بازگردي و شكرانه اش قرباني است .

اَللّهمَّ رَبَّ المَشعَرِ الحَرامِ فُكَّ رَقَبَتي مِنَ النّارِ ، وَ أوسِعْ عَلَيَّ مِن رِزقِكَ الحَلالِ ، وَ أدْرأ عَنّي شَرَّ فَسَقَه الجِنَّ وَ الإنسِ ، اَللَّهمَّ أنتَ خَيرُ مَطلوبٍ إليهِ وَ خَيرُ مُدْعُوٍّ وَ خَيرُ مَسئولٍ ، وَ لِكُلِّ وَافِدٍ جائِزَهٌ فَاجعَل جائِزَتي في مَوطِني هذا أن تُقيلَني عَثرَتي وَ تَقْبَلَ . مَعذِرتَي وَ أنْ تُجاوِزَ عَن خَطيئَتي ، ثُمَّ اجعَلِ التّقوي مِنَ الدُّنيا زادي .

در زیر باران الهی ...احرامتان مبارک

aarezoha — Wed, 25 Nov 2009 17:46:18 GMT

کعبه يک سنگ نشاني است که ره گم نشود حاجي احرام دگر بند ببين يار کجاست...

بر مروه كه رسيدي يعني بشارت فوران زمزم و زلال و خنكا و مژده ماندگاري اسماعيل ، به مروه كه رسيدي چشم انداز هفت باره راه پوييدن خود را از صفا تا مروه را به جان از دانستي . تقصير ، شكرانه اين عبادت است چنبري از موي را بر خاك ريختن و تكه اي از ناخن را به چون و چرايي اين عبادت در گردش مناسك هم اگر بپردازي ، دلنواز است .

همه چيز رنگ اطاعت و عبوديت دارد . سر و سينه به زلال زمزم رساندن هم به حواشي عبادت بر مي خورد كه جانبخش است مي ماند تا روزي ديگر و آغازي ديگر .

اينك گام و گاهي چند را بياساي تا ديگر ميهمانان نيز برسند .

و تمامي مدعوين كه رسيدند . روزي ديگر خواهد رسيد و آغازي ديگر احرام بستن فرجام به نشانه آغازي بر انجام صبح . احرام از حرم بستن خوشتر است . دوباره محُرم مي شوي يعني كه مَحرَم راز شده اي و عاشقانه ها را در بيابان مي تواني نجوا كني .

مُحرم و مَحرم از بيابان آغاز مي كني . شوريدگي را و شيدايي را شورو شوق و عشق و عرفان را كمي اين سو تر از جبل الرحمه پهندشت مقدسي است كه شهر يك روزه اش مي نامم پگاه را در عرفات بودن عاشقانه تر است . گشتي در بيابان آن هم در يك روز خاص تا زمان را در آن مكان و مكان را در آن زمان درك كني .

سپيد پوشان عاشق همه آمده اند در صحرايي كه نه آب است و نه آباداني . اما همه جا معطر به گلبانگ مسلماني .

عبادت در اين وادي يعني وقوف ، شگفتا كه جسم و جان را در جايگاهي از اين عالم در عبادت محض بداني بي آنكه ذكري يا عملي را شاهد باشي .

وقوف در آنجا و در خود نگريستن يعني عرفان در عرفات اذان ظهر مصمم به وقوفي و عزم را با اراده و نيت به قصد تقرب و عنوان فريضه اي از مناسك حج آغاز مي كني .

شميم دل انگيز عطر حضور عزيزترين بنده خدا را حس مي كني .

در سرزمين سنگ و خاك ، و تمکين مي كني حكمي را كه قانون گذار نوشته است .

سر به فرمان مي دهي ضيافتي را كه بر سفره اش هيچ نشاني از دنيا نيست . نماز درخاكي برگزيده و زماني برگزيده . با بار و بنه اي سبك از دنيا اينجا جز راز و نياز و نماز توشه اي ديگر نيز مهياي بهره گيري توست نجواهاي مولايت حسين را در كوله بارت بگذار . و مشق عشق كن تا بعد .

" به خدا میدهمت عاریه وار ، آری عاشق شده بودم اینبار"

aarezoha — Sun, 22 Nov 2009 09:36:18 GMT

_{^{مهربانا}}

_{^{سبد معذرتم را بپذیرکار کودک این است ؛}}

_{^{اولش حرف زند ، به تامل بنشیند بعدش}}

_{^{آنقدر شاعرم امشب که فقط ؛}}

_{^{بیستون کم دارم ،}}

_{^{تیشه عاقبتم را بدهید}}

_{^{مهربانا}}

_{^{عاشقی ؛ بارش احساس به روی ذهن است}}

_{^{عاشقی ؛ لمس خدا با چشم است}}

_{^{عاشقی ؛ مظهر نوبودن دل ، در حیات ازلیست}}

_{^{ومن امشب از عشق ، بخود می پیچم}}

_{^{بعد از امشب شاید ،}}

_{^{نقش اعجاز تو را طرح زنم}}

_^…

_{^{مهربانا}}

_{^{ترکه فرضی تنبیه من آماده نشد ؟}}

_{^{یا مرا چوب تادب بنواز ؛}}

_{^{یا بیا و سبد معذرتم را بپذیر}}

_^…

_{^{مهربانا}}

_{^{لذت صبح مجدد اینجاست ،}}

_{^{میروم تا با آب ، غسل آزاده شدن باب کنم}}

_{^{دیگر آن جمله سهراب مرا حسرت نیست ؛}}

_{^{" کعبه ام مثل نسیم ،}}

_{^{میرود باغ به باغ ،}}

_{^{میرود شهر به شهر}}

_{^{ثروتی بیش بمن داده خدا}}

سالروز پیوند آسمانی حضرت علی وحضرت زهرا

aarezoha — Thu, 19 Nov 2009 15:06:18 GMT

برو به كار خود ای دون كه در دیار علی ... ... به عالمی نفروشند مویی از زهـــرا

تاريخ ازدواج : اول ذيحجة سال 2 هجري قمري

نخستین روز از آخرین ماه سال قمری، سالروز پیوندی آسمانی است که دیگر هیچ گاه مانند آن در تاریخ تکرار نشد. علی علیه‏السلام ، پیشوای پارسایان با فاطمه علیهاالسلام ، برترین بانوی جهان پیمان عشق بست و خدا، والاترین فرستاده خویش را بر این پیمان گواه گرفت. برکت این ازدواج، عمری به گستردگی آفتاب دارد؛ هم‏چنان که یاد و نام آن در تاریخ برای همیشه مانا گردید. اول ذیحجه، روزی مبارک برای همه نوگامانی است که دل به زندگی فاطمی علیهاالسلام داده‏اند تا شادی خود را با خاطره همیشه روشن آن روز مبارک، پیوند زنند.

بر اوج محبت علي اوجي نيست
در بحر بجز کرامتش موجي نيست
در کل ممالک و مذاهب به جهان
مانند علي و فاطمه زوجي نيست

شهادت امام جواد امام جوان بر همه شما عزیزان تسلیت باد.

aarezoha — Tue, 17 Nov 2009 19:21:55 GMT

بوی کلماتِ سوخته می‏آید از دهانِ آسمان.

عطر شهادتِ تو در هفت آسمان می‏پیچد.

هان، ای «معتصم»! باز در تاریکیِ کدام کوچه جنایت قدم می‏زنی که کاسه چشمانت را به دست گرفته‏ای و به خفاشان، خون تعارف می‏کنی؟

هان، ای «امُّ الفضل»!

دلت خانه شیطان!

دست‏هایت مارهایی نابکار!

چشم‏هایت لانه زنبورها!

ای از نسلِ خودکامگیِ عباسیان! ای دُختِ شیطان!

به کدامین جُرمِ ناکرده، قلبِ سخاوتِ زمین و آسمان‏ها را با انگورِ زهرآلود، خاموش کردی؟!

«معتصم» ـ شیطان مجسم ـ تو را مسحور کدام وعده دست‏نیافتنی کرده است؟!

«ام الفضل»، ای دُخت شیطان!

شیطان شدن، عاقبتِ نحس توست. اگرچه در خانه نورانی‏ترین بنده خدا و در سرایِ باب الحوائجِ دل‏ها باشی.

آری:

«عاقبت، گرگ‏زاده گرگ شود

گرچه با آدمی بزرگ شود»

ای باب الحوائج، یا جواد الائمه! ای بهارِ نُهُم، تو را شهید کردند؛ در حالی که هنوز بیش از 25 گُل در باغِ عمرت شکوفا نشده بود.

آسمان، یتیمی‏اش را با ستارگانی از جنسِ خون می‏گرید.

زمین، بر مدارِ اندوه می‏چرخد و سیاره‏های درد، منظومه‏ای از عزا را پدید می‏آورند.

ای خورشیدِ شهید! کدام فرشته است که اشکبارت نیست؟! کدام انسان؟ کدام جنگل؟! کدام کوهستان؟ کدام دشت؟ کدام دریا؟ کدام صحرا؟ کدام رودخانه؟ کدام پرنده؟ کدام آسمان و کدام کهکشان است که سوگوارت نباشد؟!

تو هم مثل امام حسن کشته دست همسری انگاری یک ناله میگه تو هم غریب مادری

تا که صدای ناله هات دیگه به مردم نرسه شاید میگفتی اون میون مادر بیا دیگه بسه

ای مادر مهربونم می خوام با تو سفر کنم میخوام بیام تو آسمون مدینتو نظر کنم

دیگه دم آخرمه جدا میشم من از همه ببین که ذکر لبمه یا فاطمه یا فاطمه

لبخند یوسف

aarezoha — Wed, 11 Nov 2009 17:20:18 GMT

خوشبخت،یوسف به سفر رفته من است
یار سراغ یار دگر رفته ی من است

آینده و گذشته ی محتوم من یکی ست
تقدیر ، خنجر به جگر رفته ی من است

این چشمه ای که به سر خود می زند مدام
فواره نیست ، طاقت سر رفته ی من است

مست است و شور بخت که سر می زند به سنگ
دریا جوانی به هدر رفته ی من است

هر غنچه ای که سر زند از خاک بعد از این
لبخند یوسف به سفر رفته ی من است ...

شاعر : فاضل نظری

--------
پی نوشت:
این شعر رو دوست خوبمون رجحان برامون نوشت و من هم برای شما ... از این دوست عزیز ممنون و از شما عزیزان که مثل همیشه سرزمین آرزوها رو با قدمهای مهربونتون قطره بارون می کنید.

هلا ستاره احمد هلا ستاره صبح

aarezoha — Wed, 04 Nov 2009 14:48:18 GMT

توفیق آستان بوسی حضرت دوست به مدد غبار روبی از پای زائرین و خدمت در سلک خادمین نشان افتخاری است که با اکرام حضرت باریتعالی عنایت شده و گرنه این بیچاره زبون با بضاعتی در مرز هیچ کجا و حضور در چنین جایگاهی رفیع کجا ؟

به هر حال و قال و چند و چون موسم حج می رسد . سر و سامان و خان و مان را باید بگذاری تا در میقاتی لباس آخرت بپوشی ...

چه دلچسب و شیرین است با سیاه و سپید و زرد و سرخ از ری و روم و بغداد و کجا مشق عشق کردن . برخاک خفتن در مشعر و شیدایی عرفات بیتوته در منا و سیل خروشان در رمی و هروله با هاجر و تیغ و مسلخ و اسماعیل را در خاطر گذراندن .

طواف و سعی و دوگانه های شیرین پشت مقام آرمیدن در بیت و نگریستن به خانه که چگالی حضور در آنجا را سنگین می بینی .

بقیع و خانه فاطمه . احدو هرای شیران احد و پیکر برخاک خفته حمزه .

خدایا بهشت دلربای تو ارزانی آنانکه می ارزند مرا همین بس که افتخار بندگیت دارم .

تا میهمانی حضور ساعاتی دیگر باقی است . در عالمی که محضر خدا ست .

برای حضور در میهمانی رسمی او مهیا شدن دشوار نیست ؟‌

تجدید عهد با غریب طوس

aarezoha — Wed, 28 Oct 2009 18:37:18 GMT

دارالشفاست مرقد سلطان دین رضا

باید که رو به جانب دارالشفا کنیم

باشد سزا که بر در طب الرضا رویم

وانگاه درد خویش در آنجا دوا کنیم

ما را اگر بساحت قدسش اجازه داد

آنجا ولا برای همه دست و پا کنیم

چون پیروی بساحت کیوان رسید گفت

باید به پیروان علی اقتدا کنیم

دميدن آفتاب امامت از افق خانه امام كاظم عليه السلام جلوه اي ديگر از رحمت الهي بر عالميان بود.

اين بار، در «ذيقعده سال 148» «رضاي آل محمد» درخشيد و خط «ولايت» در وجود او به عنوان پيشواي حق تداوم يافت.

«امامت» از ديدگاه اهل بيت عليهم السلام ، كارواني است كه باري از معرفت و تقوا و اخلاص دارد. كه در راه هدايت و ارشاد، ره مي سپارد و مقصدش «فلاح امت» است و «امام»، قائد و قوام بخش بناي امت، و سلسله اي از نور، هدايت، تعهد، جهاد و شهادت است، و «ائمه شيعه» اسوه زندگي و الگوي اخلاق اند.

چشممان روشن، كه در تاريك خانه تاريخ، از خانه ولايت، خورشيدي ديگر سربركشيد و در تداوم راه، از «مدينه» تا «طوس» راه پيمود و از بركت اين هجرت، ايران براي هميشه در چشم انداز پرتو «امامت» قرار گرفت،آن پيشوا، هنگام وداع دردمندانه با«تربت احمد»،گردي از ايمان آن مزار برگرفت و براين خاك پاشيد و سرزمين عجم را با پيام رسول عرب عجين نمود و سرزمين سلمان را بيمه «خط اهل بيت» ساخت.

اينك، خورشيد دين از خاك خراسان ميتابد. اينك، ميلاد «علي بن موسي الرضا عليه السلام» است.
و ... ايران ، به اقيانوس «عرفان علوي وموسوی و رضوي » وصل است. هر روز بامداد خورشيد از سمت خاور سر برمیآورد، و از فراز گنبد طلايي «سلطان طوس»، نور افشاني ميكند، و بر اين خاك شيعه خيز و تربت عاشق پرور ميتابد و زر ميفشاند.

خورشيد وجود امام هشتم، فروغ بخش آن آفتاب عالمتاب است كه در سپهر گردون ميگردد. و كدام مشرق، دو خورشيد دارد؟ و كدام خاك مهد مشرقين و دو خاور است؟

من لالايی تازه ای خواهم ساخت...

aarezoha — Fri, 23 Oct 2009 19:40:18 GMT

من لالايی تازه ای خواهم ساخت...

من در گوش نوزاد دلبندم ..حديثی تازه ترخواهم گفت....

من قلب کوچک دردانهء خود را؛ با رئوف ترين قلب دنيا؛

پيوند خواهم زد؛

و خواب کودک خويش را شيرين ترين خواب دنيا خواهم کرد؛

من لالايی تازه ای خواهم ساخت..

لالايی فراق؛ لالايی انتظار؛لالايی وصال؛

و به راستی؛ به راستی چه شيرين است

خوابی که آغازش لالايی تو باشد.....

من دلبند خويش را با لالايی تو خواهم خواباند؛

و چه کسی می داند؟

شايد تو محبوب بی همتای من به لطف آسمانی خويش؛

همنشين خواب های دردانه ء ‌من شوی؛

می بينی که چه شيرين در خواب ناز می خندد؟

بگو.. آقا! بگو به راستی به خواب او نيامده ای؟لالا لالا گل زيبا..

دلم خون شد از اين دنيا...نگام بر در شب و روزه..

نيومد مهدی ام از راه...

گلی پرورده ام زيبا و نازه..برای سرورش محرم رازه..

درآخر می شه او يارامامش؛

نصيبش هم شهادت در رکابش...

آری من لالايی تازه ای خواهم ساخت.........